Dertien in een dozijn:

Dark Void, een third-person shooter van een relatief nieuwe studio, uigegeven door Capcom. De verkoopscijfers waren matig, de beoordelingen van de pers ronduit slecht. Ach, alweer een zoveelste ongeïnspireerde game waarmee de uitgever hoopt goedkoop te scoren aan de kassa en bij de aandeelhouders… Nee, helemaal niet! Dark Void is een tof en entertainend spel en die stelling zal ik uiteraard met “hand en tand” voor jullie verdedigen in onderstaand betoog.

A nice cup of tea:

We schrijven Engeland, kort voor de tweede wereldoorlog. De spanning is te snijden en elke goeie Brit beseft dat dit kopje thee wel eens zijn laatste zou kunnen worden. Er is echter geen vuiltje aan de lucht voor onze jongen piloot, in wiens huid we in deze game kruipen. De Pacifische Oceaan kent hij als zijn broekzak en hij heeft dan ook niet veel aandacht voor het luchtverkeer tijdens een alledaagse transportopdracht. Het verhaal van een actiegame als deze is natuurlijk doorspekt met clichés en deze transportmissie loopt dan ook mis, aardig mis.

Bermuda driehoek:

Een hevige stom en een paar lichtflitsen – buitenaardse activiteit?! – later bevind onze jongeman zich in het wrak van zijn eens zo mooie vliegtuig. Een blik op de kaart leert je dat je wel eens neergestort zou kunnen zijn in de Bermuda Driehoek. Nu, geen paniek, want gelukkig overleefde ook de bevallige pakjeskoerier de crash en je trekt dan ook al gauw samen erop uit, op zoek naar beschaving. Het duurt echter niet lang voor je erachter komt dat die lichtflitsen van daarstraks inderdaad geen gewone bliksemschichten waren, maar dus wel de koplampen van een UFO. Na een welgemeende karatetrap tegen de romp van zo’n verdwaalde alien kom je in het bezit van een plasmawapen. God zij dank, wat een wonder, onze snuggere piloot kan blijkbaar meer dan behoorlijk met zo’n ruimte ding overweg… Mooi!

Marcus Phoenix ondersteboven:

Dark Void hanteert een coversysteem dat we ondertussen allemaal wel kennen van Gears of War (2). In Gears of War blijft het echter bij de “horizontale” cover. Dark Void voegt letterlijk en figuurlijk daar een heel nieuwe dimensie aan toe door het implementeren van “verticale” cover, wat met behulp van je jetpack geen enkel probleem is. De eerste twee uur speelde ik met een constante glimlach omdat coveren en vliegen langs rotsen gewoon heel erg leuk en vernieuwend is. Soms duiken zelfs piepkleine puzzels op en alhoewel het antwoord meestal vrij voor de hand liggend is, dien je toch even je manier van denken om te zetten. Het enige jammer aan dit innovatieve systeem is het feit dat je meer dan eens hopeloos verloren in een ravijn duikelt door een gebrekkige besturing.

Een eigen smoel:

Zoals ik eerder vermeldde ontvang je al vrij vroeg in het spel een jetpack, waarvan je dan ook vrij gebruik van kunt maken. In tegenstelling tot mijn eerste momenten met het coversysteem, werd ik tijdens de eerste vliegsessies eerder gefrustreerd door de overgevoelige besturing en het desoriënterende gevoel. Zeker als je vanuit de hover-modus overschakelt naar de vliegmodus is het even stuntelen en je best doen om terug de controle over je personage te krijgen. Toch is het ook hier weer het geval dat het jetpack echt iets toevoegt aan de gameplay, waardoor deze een eigen smoel heeft. Van een dertien in een dozijn actiegame zoals sommige journalisten deze game zo graag bestempelen, is dus absoluut geen sprake!

Piloot, piloot, ik word pi- pi- piloot;

Uiteraard ben je niet de enige die een vliegbrevet heeft en zweeft er nog een heleboel andere gespuis door de lucht. Zo bezitten sommige buitenaardse wezens ook over zo’n verdraaid handige jetpack. Er zijn echter ook jongens die van iets zwaardere bollides houden en het duurt dan ook niet lang voor je omsingeld wordt door 20(!) UFO’s. Gelukkig kun je deze vliegende schotels ook kapen dankzij een leuke quick time event, zodat die schurken aan de levende lijve kunnen ondervinden wie nu écht de baas is in het luchtruim.

“Djoef” van de week:

Op “het land” blinkt Dark Void niet echt uit, maar wat hij doet, doet hij degelijk. Naast de staand plasma- wapens en granaten bezit je ook over een zeer krachtige melee aanval, die misschien wel wat te krachtig is. Zo kun je het spel zo goed als perfect uitspelen op de lagere moeilijkheidsgraden door al B-bashend vrolijk in het rond te lopen. Daarbij komt dan nog eens dat je de toegelaten afstand tussen jij en je slachtoffer voor het uitvoeren van zo’n aanval veel te groot is. Van tijd tot tijd kun je je wapens upgraden met punten die je verdiend hebt in de vorm van lichtbubbels door het doden van vijanden. Leuk is dat de upgrades echt zichtbaar zijn op je wapen en dat ze wel een hulp zijn tijdens het schieten.

It’s all about the money:

De graphics zijn middelmatig, het geluid ook en het stemmenwerk is met acteurs als Nolan North – bekend van games zoals Asassin’s Creed, Halo en Uncharted – meer dan goed. Het spel zelf is jammer genoeg vrij kort en een iedereen met een beetje gamersbloed knalt en zweeft door het spel in zo’n goeie acht uur. Het ontbreken van de multiplayer zorgt er jammer genoeg voor dat éénmaal je het spel uitgespeeld hebt, het vrij onwaarschijnlijk is dat je het ooit nog eens vastneemt. Geruchten over een gebrek aan tijd en geld bij de ontwikkelaar doen de ronde en dit zou dan ook de reden kunnen zijn voor de korte singleplayer.

Pluspunten:

Minpunten:

Conclusie:

Gedurende die acht uur heb ik me echt geamuseerd met Dark Void. Net als het spel dreigde te vervelen, kwam er weer een nieuwe storytwist of een afwisseling in de gameplay. Ik zeg nu niet dat jullie deze game massaal moeten aanschaffen, daarvoor is hij net wat te kort en misschien net wat te ruw. Toch nodig ik iedereen uit om zeker en vast een de demo van de Xbox LIVE Marketplace te halen. Kortom: laat die verbeterde sequel maar komen!