Afgelopen week zijn de World Cyber Games ten einde gelopen waar 800 gamers streden voor een fel begeerde medaille en zich tot Wereldkampioen te kronen. Onder die 800 gamers waren er ook 10 Belgen te vinden die zich zouden meten met de wereldtop in respectievelijk Counterstrike 1.6, Fifa 08, Virtua Fighter 5, Guitar Hero III en Project Gotham Racing 4. Eén van deze 10 gamers was mezelf met als specialisatie Virtua Fighter 5, gedurende deze 6 dagen heb ik een dagboek bijgehouden zodat jullie niets van deze ervaring moeten missen.

Epiloog

Alvorens de Belgische finalisten naar de WCG Grand Final in Keulen mochten moesten ze nog enkele kwalificatiematchen doorlopen om uiteindelijk de Belgische finale te winnen. De finale nam plaats in de Zuiderkroon in Antwerpen, het perfecte toneel waar er beslist werd wie zich de beste van België mocht noemen onder het oog van hun fans en nieuwschierigen.  De avond ging van start met de 2 halve finales van Fifa 08 op PC, debutanten Frederik Delboo en Bryan Moeyaert moesten het opnemen tegen de meer ervaren spelers zoals Jeroen Jennen en Laurens Geenens, die beide vorige jaar naar de Grand Final mochten. In de eerste match tussen Frederik en Jeroen eindigde het in een billijke 1-1 en het leek in de tweede match dat de beslissing in de verlengingen of zelfs penalties moest vallen. Dit was buiten de vastberadenheid van Jeroen gerekend die in het laatste kwartier nog 4 doelpunten wist te maken. Debutant Bryan Moeyaert sloeg de aanvallen van favoriet Laurens Geenens met slim positiespel af en toonde zich voor doel uiterst efficient. In de tweede wedstrijd moest Laurens komen en voerde gaandeweg de druk op. Bryan bewaarde echter de kalmte en speelde de wedstrijd beheerst uit.

Tijdens de tweede game op het programma moest ik het opnemen tegen de eerste Cyber Angel, Charlotte Brabander. Voor degene die niet weten wie of wat de Cyber Angels zijn, kunnen terecht in het voorgaande interview. De nacht voor de Belgische finale nam ik de beslissing om van character te veranderen doordat het me niet goed afging om wins te behalen online met mijn favoriete personages Lei-Fei en Brad Burns. Met Mizongyi specialiste Pai-Chan kon ik online me wel meten met de meer ervaren online spelers. Misschien was het een vreemde keuze om in de nacht voor de finale nog van character te veranderen maar je moet weten dat Virtua Fighter 5 mijn eerste game in de franchise was; ik was, voordat de game een officiele WCG game was geworden een Dead or Alive fan, een game waar ik me 2 jaar geleden al reeds kon kwalificeren voor de WCG Grand Finale in Monza.De keuze om met Pai-Chan te gaan vechten heeft me ook geen windeieren gelegd, 1 minuut in de wedstrijd stond ik al op een 3-0 voorsprong. Mijn concentratie werd echter wat minder en maakte Charlotte nipt de volgende punten. Ik was vastberaden om het ticket naar Keulen niet uit handen te geven en maakte er snel komaf mee tot de 5-2 eindstand en kon dus voor de tweede maal in 3 jaar naar de Olympische Spelen van de videogames.

Voor de derde finale was het tijd aan Cyber Angel Ellen Follens om haar kunnen te tonen aan topfavoriet  Yannick Gobert in Project Gotham Racing 4. Als snel bleek dat Ellen geen enkele kans maakte tegen Yanncik en keek de Cyber Angel tegen een achterstand van enkele tientallen seconden. De vaardigheden van het handmatig schakelen en wallrides ontbrak Veerle, die waardig tenonder ging.

Om de Xbox 360 trilogie te volmaken stonden 2 rockers op het podium om een show te geven in Guitar Hero III.  Cyber Angel Veerle Baetens stond oog in oog met haar vriend Alexander Jonckheere. Onder luide aanmoedigingen van de andere Angels nam ze op One van Metallica meteen een voorsprong die ze nooit meer zou afgeven. Op Paint it Black van the Stones had ze het heel wat moeilijker, af en toe lag Alexander ook even voor, maar toch haalde ze deze o zo belangrijke tweede track binnen.

Als afsluiter van de avond rekende het gerenommeerde TEK9 het in hun eerste Counterstrike 1.6 National Final redelijk makkelijk af met Powerfrogs. De frogs vochten voor wat ze waard waren, maar tegen de geoliede machine die TEK9 de laatste maanden was geworden was geen kruid op gewassen. Twee maps later lagen de tickets voor TEK9 richting Keulen klaar.Op deze Belgisch finale werd er heel wat geschiedenis geschreven, zo werd Yannick de eerste Belg die zich 3 maal kon kwalificeren, nota bene op 3 jaar tijd en ben ik de eerste Belg geworden die zich in 2 verschillende games wist te kwalificeren. Maar misschien was de grootste prestatie wel de overwinning van Veerle die zich  de eerste  vrouwelijk spelere op de Grand Finale van de World Cyber Games kan noemen.  

Dag 1

Na en korte en slechte nachtrust stond ik al paraat in Brussel Zuid om 9.30 om de medespelers en bondscoach Matt Mignolet te ontmoeten en bleek al gauw dat de sfeer in de groep er voor 100% inzat. Een uurtje later zaten we met z’n allen op de Tallys naar Keulen om rond 13.00u aan te komen in Duitsland. Na een korte kennismaking met de aangename Duitse metro kwamen we aan de jeugdherberg die volgeboekt was door de WCG. Nog even de spelers registratie doorlopen en we konden even op de kamers chillen. De jeugdherberg stond wel in contrast met de Plaza en Hilton hotels waar de spelers in de vorige jaren logeerden maar de basics waren in de kamer aanwezig en in feite heeft men niet meer nodig. Na wat uitgerust te hebben besloten we om een frisse neus op te halen met een kleine verkenningswandeling. Die “kleine” wandeling werd al gauw een rondje van een tweetal uur doormede van een beslissing van iemand, ik zal geen namen noemen maar laten we voor dit verhaal hem Teamleader MATT noemen!

Terug aan het hotel gekomen hadden we nog even de tijd om ons op te frissen en naar de players party te vertrekken met de shuttlebussen. De bussen leidde ons tot aan de oevers van de Rijn waar een luxueze restaurantboot op ons stond te wachten. Voor het eerst werden we geconfronteerd met het Duitse eten, enkele niet aangename starterhapjes met een Wiener snitzel als hoofgerecht. Alvorens we konden eten stonden er nog eerst enkele verplichte toespraken van de hoofdscheidsrechter en de baas van de WCG op het programma. Al bij al was het een aangename avond waar we elkaar wat beter leerden kennen en gingen  vermoeid naar het hotel om nog even wat alcohol te benuttigen in de bar van het hotel.

Dag 2

Tijdens de eerste nacht kon ik al kennismaken met de slechte Duitse bedden en het slaapgedrag van Matt die als een Schotse boomhakker kon snurken. Met een paar uurtjes slaap moest ik het dus stellen om tegen 09.00u te gaan ontbijten en bleek dat de 4 persoonkamers van de andere teamgenoten niet veel beter waren. Op de tweede dag van de WCG stond er niet veel op het programma buiten de openingsceremonie die om 18.00 van start ging. Omdat ik niet veel zin had om heel de dag in het hotel te blijven besloot ik met Veerle de stad en de Keulse winkels te gaan verkennen. Met 1.4 miljoen inwoners is wat groter dan onze hoofdstad en was dus de winkelstraat behoorlijk groot, gaande van de bekende Mediamarkt, Footlocker en maar liefst een 4tal H&M’s tot de exclusieve juweelwinkels en de Peek&Cloppenburg winkel die maar liefst 5 verdiepingen telde, volgepakt met exclusieve merken als Versace, Armani, Boss en ga maar zo verder. Enkele uren later en enkele Euros armer besloten we dan maar terug naar het hotel te vertrekken en een potje poker te spelen om die uitgegeven Euros trachten terug te winnen. Hellaas was er maar 1 speler die een winst op zijn naam mocht zetten.

Om 18.00u werden we in de Koelmesse Hallen verwacht voor de openingsceremonie en de vlaggendracht van alle landen. Als opening mocht we een bekende Duitse rockgroep verwelkomen waar me de naam momenteel ontglipt. Nee, spijtig genoeg was het niet Ramstein. Een lichtpunt was wel dat men eindelijk wat clichées doorbrak om geen breakdancers in gamecostumes tebregen maar een deftige rockgroep met op de achtergrond enkele bmx’ers die op een halfpipe met afwisselend succes het beste van hun zelf gaven gedurende een half uur. Maar tot alle frustratie en hilariteit herviel men toch in de clichées met de toepsraak van de burgemeester, een stereotiepe Duitser die, hoe kan je het raden, Fritz noemde. Her Fritz had ook nog een opvolger, de WCG organisatie was blijkbaar op het lumineuze idee gekomen om een Duitse operazanger het cliché WCG lied te laten zingen. Een leuke afwisseling zou je misschien denken, maar als er in plaats van “Beyond the game” telkens “Beyond the gay” uit zijn grote mond, met een fijn afgelijnd ringbaartje kwam kon niemand zijn lach nog inhouden. Na de vlaggedracht en de voorstelling van het Cybervuur konden we eindelijk op zoek gaan naar een deftig restaurant om onze magen te vullen. Onderweg naar het hotel demostreerde de buschauffeur nog zijn rijvaardigheden door met zijn bus zich klem te rijden in de smalle straatjes van Keulen, gelukkig voor ons was dit recht voor een Mexicaans restaurant waar we ons op ribbetjes en tortillas konden storten.

Tot zover het eerste deel van mijn WCG dagboek, in het tweede deel gaat de competitie eindelijk van start met de grooepsfase.